Czerwony Krzyż powstały 29 października 1863 założony został przez Henry’ego Dunanta. Jest on twórcą zarówno idei Czerwonego Krzyża jak i Międzynarodowego Prawa Humanitarnego ,a także

pierwszym laureatem pokojowej nagrody Nobla 1901r.

W Polsce Czerwony Krzyż powstał dopiero po odzyskaniu Niepodległości i został zarejestrowany 24 lipca 1919 roku pod nazwą Polskie Towarzystwo Czerwonego Krzyża.

Następnie zmieniło ono nazwę na Polski Czerwony Krzyż w 1927 roku. W okresie międzywojennym PCK szkoliło pielęgniarki i sanitariuszy, organizowało poszukiwania zaginionych osób i doszkalało nauczycieli. W 1939 r dysponowało dużą grupą przeszkolonych pielęgniarek i ratowników, prowadziło 1300 placówek ochrony zdrowia i opieki społecznej. W czasie II wojny światowej oddało do dyspozycji wojska szpitale, punkty sanitarne oraz personel lekarski.

W lipcu 1940 roku znacznie ograniczono działalność PCK, wskutek rozporządzenia generalnego gubernatora Niemiec, pomimo to odegrało ono wielką rolę w Powstaniu Warszawskim pomagając rannym powstańcom, spiesząc z pomocą ludności cywilnej w szpitalach i punktach sanitarnych.

Po zakończeniu wojny PCK pomagało odnaleźć tysiącom rodzin swoich bliskich, uruchamiało stacje krwiodawstwa, rozdawało paczki z żywnością i odzieżą, leczyło chorych i otwierało nowe punkty na terenie całego kraju.

Od 1958 roku PCK zajmowało się przede wszystkim prowadzeniem honorowego krwiodawstwa i promowaniem zdrowia, a także kontaktowaniem osób internowanych z rodzinami i wysuwaniem próśb o ich zwolnienie.

Wraz ze zmianami ekonomicznymi w kraju działalność PCK uległa ograniczeniu. Obecnie stara się sprostać nowym wyzwaniom organizując różne akcje m.in na rzecz niedożywionych dzieci i bezdomnych.